W czwartek o godz. 11.00 w ramach Misji Świętych została odprawiona uroczysta Msza Święta z udzieleniem sakramentu namaszczenia chorych. Liturgii przewodniczył o. Rafał, natomiast homilię wygłosił o. Wiesław.
Obaj misjonarze podkreślali szczególną więź Kościoła z osobami chorymi, cierpiącymi i starszymi. O. Wiesław przypomniał, że chorzy są niezwykle potrzebni – zarówno swoim bliskim, jak i całej wspólnocie Kościoła. Poprzez cierpliwe znoszenie choroby i zjednoczenie swojego cierpienia z Chrystusem dają świadectwo Bożej miłości oraz uczą innych wiary, nadziei i zaufania Bogu.
Kaznodzieja zwrócił uwagę, że cierpienie jest szczególnym zaproszeniem do bliskości z krzyżem Chrystusa. Podkreślał jednak, że Bóg nigdy nie zostawia człowieka samego z jego krzyżem, ale nieustannie daje siłę do jego dźwigania.
Nawiązując do nauczania Jan Paweł II, o. Wiesław przypomniał, że chorzy są prawdziwym skarbem Kościoła. Wspomniał również postawę św. Jana Pawła II w ostatnich latach życia, kiedy poprzez swoje cierpienie dawał całemu światu niezwykłe świadectwo wiary i zawierzenia Bogu.
Szczególnie poruszającym momentem homilii było osobiste świadectwo o. Wiesława. Opowiedział, że w dniu swoich prymicji wieczorem został zabrany do szpitala karetką. W tamtej chwili wydawało mu się, że być może nigdy więcej nie odprawi Mszy Świętej. Wspominał także swoją babcię, która złożyła Bogu obietnicę, że jeśli wnuk wróci do zdrowia, do końca życia będzie codziennie odmawiała w jego intencji część różańca. O. Wiesław swoją drugą Mszę prymicyjną odprawił dopiero po czterech miesiącach, a babcię, wierną złożonemu przyrzeczeniu, pożegnał dopiero po kolejnych dziesięciu latach jej życia.
Po homilii sakramentu namaszczenia chorych udzielało czterech kapłanów. Był to wyjątkowy czas modlitwy, umocnienia i zawierzenia Bogu wszystkich chorych, cierpiących oraz ich rodzin.
Otaczajmy naszych chorych modlitwą i pamiętajmy, że są oni ważną i niezastąpioną częścią wspólnoty Kościoła.